Om hem te beschermen moet ik hem loslaten

OpvoedingLeave a Comment on Om hem te beschermen moet ik hem loslaten

Om hem te beschermen moet ik hem loslaten

Voordat ik moeder werd was ik alle behalve bang aangelegd. Ik ging rustig in mijn eentje ’s nachts op pad, zat hele avonden met wildvreemden aan de bar en auto’s en treinen waren niets anders dan vervoersmiddelen. Gewoon mijn ding doen en nergens bij stil staan. Totdat ik zwanger raakte. Overal kon ik gevaar in zien en ineens maakte ik mij over allerlei kleine dingen zorgen. Mijn Hollandse nuchterheid leek soms om te slaan in Amerikaanse hysterie en ik zou ik niets liever hebben gewild dan met Taha in een cocon kruipen om hem te beschermen voor al het kwaad dat de wereld te bieden heeft. Toch zal ik juist om hem te beschermen hem moeten gaan loslaten, hoe lastig dat soms ook voelt.

 

Ineens werd ik bang

Niet alleen mijn buik groeide tijdens de zwangerschap: mijn angst en bezorgdheid groeide vrolijk mee. Ondanks dat elke afspraak bij de verloskundige goed verliep, alle echo’s prima in orde waren en ik nooit een aanleiding had om te denken dat er iets mis was voelde ik mij naarmate de zwangerschap vorderde ook steeds angstiger dat er iets ging gebeuren. De keren dat ik het gevoel had dat Taha niet meer bewoog of dat ik dacht dat het helemaal fout ging omdat er een enkel druppeltje bloed te vinden was zijn niet op een hand te tellen. Regelmatig heb ik met de verloskundige overlegd en een aantal keren hebben ze op het ziekenhuis alles nagemeten. Alles was altijd in orde. Tot op de dag van vandaag weet ik niet waar deze angsten vandaan kwamen. Hormonen? Een extreem beschermingsgevoel? Onzeker over het kunnen van mijn lichaam? Ik weet het niet. Wel weet ik dat ik niet alleen ben. Wanneer ik andere moeders spreek lijkt het wel of onzekerheid en zwangerschap onlosmakelijk met elkaar zijn verbonden.

 

Leeft ‘ie nog?

Na de bevalling werd de bezorgdheid niet minder, wel anders. Tijdens de zwangerschap was het vooral een angst voor eigen falen, voor mijn lichaam en mijn eigen kunnen. Nu was deze bezorgdheid omgeslagen voor dingen van buitenaf, dingen waar ik geen controle of invloed op had. Vooral in de eerste periode ben ik regelmatig bij Taha op zijn kamer gaan kijken of hij nog wel ademhaalde. Dan was het zo stil dat ik soms echt dacht: leeft hij nog wel? Natuurlijk was er nooit wat aan de hand.
Bepaalde reclame’s en nieuwsberichten trok ik ook ineens niet meer. Waar ik eerst gewoon rustig de hele krant doornam sloeg ik nu toch echt berichten over zedenzaken, familiedrama’s (sowieso een totaal verkeerde benaming) en berichten over de oorlog in Syrië over. Reclames voor goede doelen die zich inzetten voor zieke kinderen (ik heb serieus zitten janken om die reclame over neuroblastoom kinderkanker) zapte ik weg. Ik wilde het niet niet weten, al die gevaren die de wereld te bieden heeft. Ook hierover hoor ik meerdere ouders. Het is natuurlijk ook niet zo vreemd: ineens heb je de verantwoordelijkheid voor een heel nieuw leven.

 

Te bezorgd

Naarmate ik steeds meer gewend raakte aan het moederschap werd ik minder bezorgd. In het begin had ik echt nog wel trekjes van een helikoptermoeder: overbezorgd met hem meelopen tijdens de eerste ontdekkingstochten door het huis, hem absoluut niet afgeven aan wie dan ook behalve mijn moeder en schoonzusje en God forbid als hij iets in zijn mond stopte wat geen voedsel was. Ik was zeg maar iets té betrokken bij het leven van mijn kind en iets té bezorgd. Begrijp mij niet verkeerd, bezorgdheid is goed en houdt je alert. Het zorgt ervoor dat de je de veiligheid kunt bieden die je kind nodig heeft. Te bezorgd is hele andere koek. Het zorgt juist voor het tegenovergestelde. Wanneer kinderen niet genoeg worden losgelaten krijgen ze onvoldoende de ruimte om zichzelf te ontwikkelen. Om te leren vertrouwen in hun eigen kunnen en om te leren gaan met situaties wanneer ze er mee geconfronteerd worden. Door te bezorgd te zijn bescherm ik hem juist niet voor de gevaren die het leven te bieden heeft.

 

Het grote loslaten is begonnen

Ik moet mijn eigen angsten niet meer projecteren op mijn kind. Mijn rol is om zijn moeder te zijn en hem grenzend te begeleiden naar een zelfstandig persoon vol vertrouwen in zichzelf. Ik moet mijn angsten en bezorgdheid niet belangrijker maken dan het leven van mijn kind. Ook al wil ik hem nog zo graag voor altijd alleen maar vasthouden en beschermen, ik laat hem los. Ondanks allerlei doemscenario’s en nare nieuwsberichten laat ik hem los. Ik breng hem naar de kinderopvang en laat een ander zich volledig ontfermen over mijn kind zonder zelf controle daarop te hebben. Ik laat hem klimmen, fietsen, rennen en springen zonder er continue bij te staan om hem op te vangen en te beschermen. Ik laat hem op zijn bek gaan, zowel figuurlijk als letterlijk, en troost hem wanneer dat gebeurt. En daardoor leert hij het. Leven. Zelfstandig worden. Een man worden die een heel leven opbouwt waar ik een steeds kleinere rol in vervul zoals dat zou moeten. Om hem te beschermen zal ik hem moeten loslaten.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Back To Top